Zoeken

Je suis Chrétien...?

‘Doom, praat me niet van God, als er geen godsdienst was, zaten wij hier niet in deze zandbak!’ Menig militair daagde mij als soldatendominee met een oneliner als deze tijdens onze missie in Afghanistan uit tot een pittig debat over religie en geweld. En het is waar: God en geweld komen vaak hand in hand het nieuws binnenstormen. Ik herinner me nog hoe tijdens de oorlog op de Balkan de elkaar bestrijdende partijen in de media consequent werden aangeduid als Serven, Kroaten en Moslims. Als simpele ontvanger van het nieuws werd ik geacht te begrijpen dat met “Moslims” dat gedeelte van de Bosnische bevolking werd aangeduid, waarvan de voorouders ooit onder de Ottomaanse bezetting - we hebbe

Walcherse wolkenluchten

Weekje op Walcheren doorgebracht, aan ‘’de Zeeuwse Riviera”, in ons oude kleine De Waard tentje, waar je eigenlijk alleen maar comfortabel in kunt liggen. Veel gewandeld, gerend, gefietst en gelezen, oude vrienden ontmoet, het Watersnoodmuseum in het dorpje Ouwerkerk (op Schouwen-Duiveland) bezocht, en af en toe wat dichtregeltjes in mijn opschrijfboekje gekrabbeld. Niet om de boze buitenwereld de rug toe te keren, maar toch… Het is fijn om af en toe even met wat minder zware zaken bezig te zijn en oog te houden of weer te krijgen voor wat Toon Hermans in zijn lied ‘Ballonnetje’ ooit zo mooi typeerde als ‘zoveel lieve dingen’. Zeeuwse Riviera Walcherse wolkenluchten brengen razendsnel hun re

Geschiedenisles

Afgelopen maandag is, in Srebrenica en ook in ons eigen land, de val van deze ‘beschermde’ enclave op 11 juni 1995 herdacht. Vooral is gedacht aan de ruim achtduizend mannen en jongens die bij die gelegenheid genadeloos om het leven gebracht zijn. Velen rusten intussen in een graf, hebben een steen waarop hun naam vermeld staat. Van vele anderen is het graf nog onbekend, of moet aan de hand van de stoffelijke resten nog altijd de identiteit worden vastgesteld. Op het Lek & Linge college, een van de twee grote middelbare scholen in mijn woonplaats, wordt nu al voor de tweede keer aan HAVO eindexamenleerlingen de mogelijkheid geboden, zich een jaar lang intensief in de geschiedenis van Bosnië

We will remember them!

Twee jonge Nederlandse militairen hebben deze week in Mali bij een bedrijfsongeval het leven verloren. Net als velen heb ik mijn innig meeleven betuigd aan de nabestaanden, via het online condoleanceregister dat hiervoor geopend is. Het is mooi dat dit mogelijk is. Ik kan, – al vind ik mijn woorden in dit soort situaties altijd uiterst schamel klinken – in ieder geval een poging tot meeleven doen, zelfs al ken ik de omgekomen militairen noch hun dierbaren persoonlijk. En ik hoop dat het de nabestaanden werkelijk een beetje troost biedt, dat zoveel onbekende landgenoten – onder wie vermoedelijk heel veel militairen en gezinsleden van militairen - reageren en hen sterkte wensen. Op officieel n

Tussen Lada en Mercedes

Twee dagen had ik in Kiev om land en bevolking van Oekraïne te leren kennen. Oekraïne, u weet wel, van dat referendum. Veel mensen weten het land niet eens op de kaart aan te wijzen. Dom, maar niet helemaal onverklaarbaar: Oekraïne is pas sinds 1991 weer een onafhankelijke staat, na bijna twee generaties satelliet van de Sovjet-Unie geweest te zijn. Met dat communistische verleden onderhouden de inwoners van Oekraïne een tweeslachtige relatie, die het bepalen van een eigen nationale identiteit nog knap ingewikkeld maakt. Onder leiding van mijn gids en schoondochter Valentyna bezoek ik een aantal locaties waar de geschiedenis belicht wordt. Om te beginnen het Holodomor-monument, de herinnerin