Alweer een rode lijn!

Sinds afgelopen week stromen er dagelijks berichten bij me binnen, afkomstig van NGO’s die allemaal op mijn sympathie en steun kunnen rekenen. En allemaal nodigen ze me uit om naar de zoveelste Rode Lijn Demonstratie (ik begin het vanzelf al met hoofdletters te schrijven) te komen, op 8 november in Amsterdam. Ik moet bekennen: ik zie daar tegenop. Niet omdat ik geen afschuw voel over alle misdaden in Gaza en geen weerzin jegens bepaalde prominente figuren in de huidige Israëlische regering. Met name Ben Gvir doet er alles aan om mijn walging en weerstand op te roepen. Deze man helpt als geen ander het imago van Israël als democratische staat met humanitaire waarden naar de Filistijnen. Maar toch is het voor mij nooit een vanzelfsprekende keuze om te gaan demonstreren. Ik zeg het maar eerlijk: ik heb vaak moeite met bepaalde schreeuwende mede- demonstranten, zowel met de inhoud van hun leuzen als ook met de enorme stelligheid van hun meningen. Ik vind ook een leus als ‘Geen geld voor genocide’ ondanks de alliteratie net iets te kort door de bocht. En ik voel weinig sympathie voor mensen die uitgerekend op 7 oktober jl. meenden te moeten uitdragen dat de misdaden die drie jaar geleden door Hamas- strijders werden gepleegd, op z’n minst gerelativeerd kunnen worden door de voorgeschiedenis van onderdrukking van het Palestijnse volk. Nee, ik ontken die onderdrukking niet – ik ben er te vaak ooggetuige van geweest – maar op 7 oktober zijn gruwelijke oorlogsmisdaden gepleegd die niet minder zwaar gaan wegen door wat eraan voorafging noch door wat erop gevolgd is. En dan heb ik nog een probleem dat met mijn rationele instelling samenhangt: ik vind het gewoon moeilijk te geloven dat zo’n demonstratie enig effect heeft. Geeft de geschiedenis enige aanleiding om daar optimistisch over te zijn? Ik moet vaak denken aan het Bijbelboek Prediker: “alle rivieren stromen naar de zee, maar de zee wordt maar niet vol.” Kan iemand mij aantonen dat er enig positief resultaat in de richting van vrede en gerechtigheid is geboekt naar aanleiding van alle Rode Lijn demonstraties die we al gehad hebben? Wat brengt het behalve discussie en een gerust geweten (ik heb tenminste niet niets gedaan)? Dit alles gezegd hebbend ... ik ga waarschijnlijk wel. Schoorvoetend en met gemengde gevoelens. Maar ik sta open voor een argument dat mij uit volle overtuiging doet besluiten om op 8 november de trein naar Amsterdam te pakken, dressed in red!