Heeft u dat nou ook? Je leest dat Trump twittert dat de vrede met Iran een kwestie van uren is, of je leest hoe Poetin een staakt het vuren afkondigt. En met dat je het leest, weet je met verstand en onderbuik honderd procent zeker dat het niet gaat gebeuren! Dat het bluf, leugentaal, propaganda of manipulatie is, in elk geval niets dat met waarheid, oprechtheid en integriteit te maken heeft. Een van de tien geboden (liever spreek ik van ‘Wegwijzers’, met een hoofdletter), ze

Gisteren voor het eerst in Amsterdam aan de Weesperstraat het namenmonument gezien. Wat heet gezien, het is meer zo dat je erdoor overweldigd wordt. Je daalt af in een ruimte vol lange blinde muren met eindeloze rijen namen, alfabetisch geordend, overal de leeftijd bij. De namen van de grootouders van mijn vrouw staan ertussen, namen van ooms, tantes. Mensen die zij nooit gekend heeft, maar hun bloed stroomt ook door haar aderen. Het is onthutsend, ineens een zo vertrouwde fa

Welaan, laten we het voor de verandering eens over klein leed hebben. Mijn doorgaans stralende humeur kan ineens bedorven worden door een telefoontje dat begint met “spreek ik met de heer Fonteijn?” (iets wat ik bij het opnemen al gezegd had). En dan na mijn met beginnende korzeligheid gegeven bevestiging de standaardreactie: “o meneer Fonteijn, wat fijn dat ik u tref, schikt het/komt het uit als…?” Op dat moment weet ik al lang wat het vervolg zal zijn, alleen nog niet welke

Recent is in mijn woonplaats Culemborg voormalig huisarts Ad Derwig overleden. De wekelijkse huis-aan-huiskrant ‘Het Kontakt’ wijdde een uitgebreid artikel aan zijn nagedachtenis en liet daarbij ook voormalige patiënten aan het woord. Ook op Facebook werd zijn overlijden gemeld en er volgden onmiddellijk vele tientallen reacties. Wat mij opviel was de toon van zowel het in memoriam als de vele reacties. Een korte bloemlezing: ‘ Zulke dokters bestaan tegenwoordig niet meer. Ee

Afgelopen Pasen was het 500 dagen geleden dat de Oezbeekse familie Babayants kerkasiel vroeg en kreeg in de Open Hof-kerk in Kampen. Gisteren, 8 april, was het drie jaar geleden dat Huub Oosterhuis overleed, dat was in dat jaar ook met Pasen. Ik vroeg me vandaag af wat Huub Oosterhuis over het kerkasiel geschreven zou hebben, en hoe over de ‘strengste asielwetten’ ooit, waarover de Eerste Kamer zich komende week zal buigen. In mijn perceptie was Huub Oosterhuis met al zijn sc

Ooit liepen – het was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog – mensen met een gebroken geweertje op hun revers. Achteraf, in het licht van de gebeurtenissen van 40-45 – is hun dat verweten, zijn ze erom beschuldigd, geminacht en bespot. Alsof zij met dit symbool impliciet hun goedkeuring zouden hebben gehecht aan alle gruweldaden van Hitler en zijn bende. Dat lijkt me een onverdiend verwijt. Je kunt je natuurlijk afvragen of totaalpacifisme haalbaar en zelfs wenselijk is in

'Heden hosanna, morgen: kruisig Hem!' Willem Barnard eindigt er zijn indringende gedicht mee, dat in veel kerken op Palmzondag gezongen zal worden, op een al even indringende melodie van Frits Mehrtens (lied 556 Liedboek). Het beklemmende is natuurlijk de suggestie dat beide uitroepen, zowel het verlangende 'hosanna' (HEER, red ons!) als het 'kruisig Hem!' uit een en dezelfde mond kunnen klinken. Net als dat andere klassieke voorbeeld: de stoere en loyale volgeling Simon Petr

Niet dat ik er trots op ben, maar ik ben eigenlijk altijd een zwevende kiezer die tot het laatst heen en weer geslingerd wordt tussen allerlei voors en tegens. En zelfs als ik uiteindelijk een hokje rood maak, klinken er tegenstemmen in mijn hoofd. Niettemin, ik tracht naar eer en geweten te kiezen. Bij de afgelopen verkiezingen, zowel landelijk als plaatselijk, heb ik ChristenUnie gestemd. Ik deel niet al hun opvattingen, maar ik heb respect voor de huidige Kamerleden en hun

Hoezeer ik me ook betrokken voel bij het Palestijnse volk en hun uitzichtloze situatie, (en ik meen dat ik na twee termijnen voor EAPPI en driemaal een termijn als vrijwilliger bij de Tent of Nations wel enig recht van spreken heb), ik ga op 20 maart geen rode lijn trekken voor het gebouw van het landelijk dienstencentrum van de PKN. Ik vind het lastig om dat te zeggen, want ik lijk daarmee de inzet van veel collega’s die dat wel van plan zijn, te miskennen of af te keuren. E

De programmacommissie van het dorpshuis in ons dorp organiseerde afgelopen dinsdagavond in samenwerking met ‘mijn’ protestantse gemeente een avond in samenwerking met de ‘Groene Mafkezen’ rond het thema ‘God in de supermarkt’. Lezers die nu met vraagtekens in hun ogen zitten, verwijs ik naar de podcast ‘Groene Mafkezen’ en de website www.duurzamekeuzes.com . Lang verhaal kort: het gaat over bewust consumeren, en dat op een niet opdringerige, dwingende of moraliserende manier

Ben net terug van een filmavondje. Eens per maand vertonen we in onze kerk een film. Niet om mensen aangenaam bezig te houden, maar om thema’s op de kaart te zetten. Het lag voor de hand om deze week, waarin we – als we het tenminste niet allang vergeten waren – stilstonden bij het gegeven dat de oorlog die Rusland in Oekraïne begonnen is, z’n vijfde jaar ingegaan is. Als we tenminste rekenen vanaf 24 februari 2022 en niet vanaf 18 maart 2014 toen de Russen de Krim annexeerde

Het is alweer enige tijd geleden dat de EO een documentaire uitzond van Geert-Jan Lassche, onder de titel ‘Ik was een kind’. De hoofdpersoon van die documentaire, Anneloes van ’t Licht, vertelt daarin over het seksueel misbruik waaraan ze in haar gezin van herkomst heeft blootgestaan en over de lange, moeilijke weg naar herstel van dat trauma, voor zover herstel ooit helemaal mogelijk is. Ook de rol van godsdienst komt aan de orde, de ongezonde machtsstructuren die vaak met e

Komende week wacht me een leuk klusje. In ons middeleeuwse dorpskerkje, dat na de Reformatie geruisloos van alle beeltenissen is ontdaan (al hebben we recent een secco in de doopkapel keurig in ere laten herstellen), mag ik met andere leden van onze commissie ‘Kunst in de Sint Pieter’ twaalf levensgrote panelen gaan plaatsen met daarop de afbeeldingen van twaalf onomstreden door Rome tot heiligen verklaarden. Om er enkelen te noemen (voegt u er zelf in gedachten steeds even ‘

Het was een van mijn seniore familieleden die me de term bijbracht: PHPD. Staat voor: Pijntje Hier, Pijntje Daar. Hij, destijds net tachtig geworden, bracht het met de nodige ironie en zelfspot. Ik, toen nog geen zeventig, hoorde het aan, moest lachen, maar betrok het nog niet echt op mezelf. Intussen ben ik enkele jaren verder en moet ik erkennen dat PHPD tegen wil en dank een regelmatig onderwerp van gesprek is. Zozeer, dat we onder vrienden en familie wel eens roepen, dat

Op natte of heel koude, op gladde of heel grijze dagen, weet ik doorgaans voldoende excuses te verzinnen om een rondje hardlopen buiten te vervangen door een tijdje op de warme zolder op mijn spinning bike rondjes te trappen. Om het nuttige met het aangename te verenigen (u mag zelf bepalen wat het nuttige en wat het aangename is) luister ik vaak naar een podcast. Soms muziek, maar meestal naar ‘De ongelofelijke podcast’, een wekelijkse serie van de Evangelische Omroep (van

Weet u nog hoeveel decreten Donald Trump, nadat hij voor de tweede keer herkozen was, op de eerste dag van zijn aantreden tekende? Heel wat in elk geval. Onder meer verleende hij amnestie aan tal van mensen die enige jaren daarvoor hadden meegedaan aan de bestorming van het Capitool. Ik dacht zomaar: zou het niet een mooie start van het aanstaande minderheidskabinet zijn, wanneer bij aanvang een ruimhartig pardon werd verleend aan alle ouders met hier gewortelde kinderen die

Woord vooraf: Meer dan tien jaar geleden begon ik met het wekelijks schrijven en publiceren van een column. Met bespiegelingen over gebeurtenissen in mijn eigen leven, in de kleine samenleving van dorp of stad waarin ik woon en werk, in Nederland of in de grote wereld. Geloof, politiek, sport, ouder worden, maatschappelijke discussies, kortom, alles wat een mens kan bezighouden. Mijn allereerste column was deze. En na tien jaar en meer dan 500 blogs verder, dacht ik: ik had h

Nooit gedacht dat we het ooit nog zouden meemaken. Nederland onder een witte deken! Mooi, adembenemend mooi, vooral ’s morgens als alles nog ongerept is. Het lijkt of de hele wereld zachter, liever, stiller is geworden. Dat lieve is trouwens niet alleen maar inbeelding. Opvallend veel mensen blijken bereid tot hulp als iemand onderweg het ongeluk heeft, zich met slippende banden in te graven in de sneeuwlaag en niet meer voor- of achteruit kan. Buren schrapen en vegen niet al

Wat een wonderlijk wezen is de mens. In staat tot onbaatzuchtigheid en grootmoedigheid, tot mens- en dierlievende inzet tot het gaatje, tot het componeren van muziek die je tot in het diepst van je ziel kan raken en moeiteloos de tand des tijds weerstaat, tot samenwerken en bouwen ( reken maar dat de Vondelkerk weer in volle glorie gaat herrijzen!), tot moed en zelfverloochening. Maar tegelijkertijd zijn we in staat tot redeloze agressie, racisme, vandalisme, zelfdestructie d

Afgelopen week, de avond voor Kerstavond, weer vier uur doorgaande viering verzorgd, met nog drie kompanen. In de mooie kerk in Kampen, aan de Lelystraat. Het is niet zo moeilijk, zeker niet in de Kersttijd, om parallellen te bedenken tussen het lot van ‘gewortelde kinderen’ in ons land en het klassieke kerstevangelie volgens Lucas en Mattheus. Geen plaats in de herberg, of – heftiger bij Mattheus – kinderen die vermoord worden, vermorzeld door het systeem. En ouders die na e