Ik fietste met een goede vriend een paar dagen door Nederland. Voor onze overnachtingen maakten we gebruik van de faciliteiten van ‘Vrienden op de Fiets’. Een geweldig concept, ooit bedacht door fietsliefhebster Nel de Blécourt, die een beetje klaar was met eenpersoonskamers in hotels die vaak veredelde bezemkasten waren, of met jeugdherbergen waar ze door haar leeftijd een beetje uit de toon viel. Op een gegeven moment plaatste ze in de Arnhemse Koerier de oproep: ‘Wie wil z

Aankomende week ben ik, intussen voor de 20e keer, in de Open Hof kerk aan de Lelystraat in Kampen. Samen met een vriend hoop ik weer vier uur voortgaande viering te verzorgen. Intussen hard op weg naar het tweejarig lustrum van dit kerkasiel. Heel even durfden we aan een positieve ontknoping te denken, toen in Den Haag onlangs, bij het overhandigen van meer dan 120.000 handgeschreven kaarten met een oproep tot menselijkheid, een paar hoopgevende woorden klonken uit de mond v

Sinds mijn dertigste ben ik predikant. Ik heb al die jaren – het zijn er intussen meer dan veertig - de verleiding om misbruik van kwetsbare mensen te maken, weten te weerstaan. Ik zeg niet dat er geen situaties geweest zijn waarin een misstap mogelijk of denkbaar zou zijn geweest. Voor alle duidelijkheid, de gedachte aan kindermisbruik is nooit bij me opgekomen. Maar er waren legio omstandigheden, waarin ik als pastor – geduldig, empathisch, begrijpend, alle tijd en ruimte b

iGisteravond ben ik naar Thijs Römer’s voorstelling ‘Een vorm van eenzaamheid’ geweest. Enigszins bedremmeld passeerde ik een tiental demonstranten die buiten voor het theater de mening van vermoedelijk heel veel landgenoten vertolkten. Kort samengevat: het is onkies om als dader – zelfs al heb je je wettelijke straf uitgezeten en aan de door de rechter opgelegde verplichtingen voldaan – financieel gewin uit een beschamend verleden te halen Of hij er veel aan verdiend heeft,

Momenteel lees ik het boek ‘Het hele dorp wist het’, van Rinke Verkerk. Over een dominante partner, vader, opa, werkgever, die – met altijd een reeks passende Bijbelteksten paraat – een dictatoriaal regiem uitoefent over zijn gezin, inclusief misbruik van dochters, een nichtje en zelfs een kleindochter. Alleen al het lezen maakt me misselijk. Je kunt je er alleen maar over verwonderen dat de slachtoffers van deze praktijken er toch nog in slagen, een min of meer normaal leven

Aldus de clou van een grap van conferencier Fons Jansen, die in zijn voorstellingen op humoristische maar vlijmscherpe wijze de draak stak met godsdienstige poppenkast en vooral met religieuze arrogantie en zelfgenoegzaamheid. Waarbij hij, zelf gelovig katholiek, zijn moederkerk beslist niet spaarde. Het citaat boven deze blog speelt zich af in de hemel, waar achter een muurtje een aparte afdeling gereserveerd is voor reformatorische gelovigen die, niet gekweld door enig spoo

‘Plat’ bedoel ik in eerste aanleg geheel letterlijk: veel mensen uit de Randstad hebben het idee dat Nederland een vlakke polder onder de zeespiegel is, waar je, als er geen hoogbouw in de weg stond, eindeloos ver weg zou kunnen kijken. Intussen vanuit Pieterburen opgerukt naar de provincie Limburg ben ik al heel lang genezen van het idee dat Nederland plat als een pannenkoek is. Mijn kuiten vertellen een heel ander verhaal! Maar Nederland is ook minder plat in overdrachtelij

Paus Leo waarschuwt in zijn recente encycliek voor een nieuw Babel, een megalomaan project van mensen voor wie niets onmogelijk is. De paus verbindt deze metafoor met (de gevaren van) Kunstmatige Intelligentie. Ik ben van plan om deze handreiking uit Rome met zoveel mogelijk geïnteresseerden aandachtig te gaan lezen en bespreken. Wat dat betreft is Leo al snel net als zijn voorganger Franciscus een persoon geworden die door protestanten met veel sympathie en instemming beluis

Met naar schatting tienduizend anderen was ik gisteravond, donderdag 21 mei, op het Utrechtse Domplein, namens de ‘zwijgende meerderheid’. De demonstratie was uitgeroepen door diverse organisaties die een tegengeluid wilden laten horen tegen het platte, grove en gewelddadige protest her en der in ons land tegen de komst van plaatselijke AZC’s. Ik vertel het er allemaal nog maar even bij, want mij blijkt telkenmale dat al dit soort nieuws ook aan mensen voorbij kan gaan, als j

Donald Trump heeft een standbeeld gekregen. Dat overkomt wel meer beroemd -of beruchtheden, bij leven en welzijn of daarna. Het vertelt minstens zoveel over de afgebeelde persoon als over zijn slippendragers en jaknikkers. Niet zelden gaan die beelden trouwens na verloop van jaren of eeuwen alsnog van hun sokkel. Het – niet bijzonder smaakvol uitgevoerde – beeld van Trump deed me onmiddellijk denken aan een heel oude aflevering van de Donald Duck, waarin Dagobert droomt van e

Heeft u dat nou ook? Je leest dat Trump twittert dat de vrede met Iran een kwestie van uren is, of je leest hoe Poetin een staakt het vuren afkondigt. En met dat je het leest, weet je met verstand en onderbuik honderd procent zeker dat het niet gaat gebeuren! Dat het bluf, leugentaal, propaganda of manipulatie is, in elk geval niets dat met waarheid, oprechtheid en integriteit te maken heeft. Een van de tien geboden (liever spreek ik van ‘Wegwijzers’, met een hoofdletter), ze

Gisteren voor het eerst in Amsterdam aan de Weesperstraat het namenmonument gezien. Wat heet gezien, het is meer zo dat je erdoor overweldigd wordt. Je daalt af in een ruimte vol lange blinde muren met eindeloze rijen namen, alfabetisch geordend, overal de leeftijd bij. De namen van de grootouders van mijn vrouw staan ertussen, namen van ooms, tantes. Mensen die zij nooit gekend heeft, maar hun bloed stroomt ook door haar aderen. Het is onthutsend, ineens een zo vertrouwde fa

Welaan, laten we het voor de verandering eens over klein leed hebben. Mijn doorgaans stralende humeur kan ineens bedorven worden door een telefoontje dat begint met “spreek ik met de heer Fonteijn?” (iets wat ik bij het opnemen al gezegd had). En dan na mijn met beginnende korzeligheid gegeven bevestiging de standaardreactie: “o meneer Fonteijn, wat fijn dat ik u tref, schikt het/komt het uit als…?” Op dat moment weet ik al lang wat het vervolg zal zijn, alleen nog niet welke

Recent is in mijn woonplaats Culemborg voormalig huisarts Ad Derwig overleden. De wekelijkse huis-aan-huiskrant ‘Het Kontakt’ wijdde een uitgebreid artikel aan zijn nagedachtenis en liet daarbij ook voormalige patiënten aan het woord. Ook op Facebook werd zijn overlijden gemeld en er volgden onmiddellijk vele tientallen reacties. Wat mij opviel was de toon van zowel het in memoriam als de vele reacties. Een korte bloemlezing: ‘ Zulke dokters bestaan tegenwoordig niet meer. Ee

Afgelopen Pasen was het 500 dagen geleden dat de Oezbeekse familie Babayants kerkasiel vroeg en kreeg in de Open Hof-kerk in Kampen. Gisteren, 8 april, was het drie jaar geleden dat Huub Oosterhuis overleed, dat was in dat jaar ook met Pasen. Ik vroeg me vandaag af wat Huub Oosterhuis over het kerkasiel geschreven zou hebben, en hoe over de ‘strengste asielwetten’ ooit, waarover de Eerste Kamer zich komende week zal buigen. In mijn perceptie was Huub Oosterhuis met al zijn sc

Ooit liepen – het was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog – mensen met een gebroken geweertje op hun revers. Achteraf, in het licht van de gebeurtenissen van 40-45 – is hun dat verweten, zijn ze erom beschuldigd, geminacht en bespot. Alsof zij met dit symbool impliciet hun goedkeuring zouden hebben gehecht aan alle gruweldaden van Hitler en zijn bende. Dat lijkt me een onverdiend verwijt. Je kunt je natuurlijk afvragen of totaalpacifisme haalbaar en zelfs wenselijk is in

'Heden hosanna, morgen: kruisig Hem!' Willem Barnard eindigt er zijn indringende gedicht mee, dat in veel kerken op Palmzondag gezongen zal worden, op een al even indringende melodie van Frits Mehrtens (lied 556 Liedboek). Het beklemmende is natuurlijk de suggestie dat beide uitroepen, zowel het verlangende 'hosanna' (HEER, red ons!) als het 'kruisig Hem!' uit een en dezelfde mond kunnen klinken. Net als dat andere klassieke voorbeeld: de stoere en loyale volgeling Simon Petr

Niet dat ik er trots op ben, maar ik ben eigenlijk altijd een zwevende kiezer die tot het laatst heen en weer geslingerd wordt tussen allerlei voors en tegens. En zelfs als ik uiteindelijk een hokje rood maak, klinken er tegenstemmen in mijn hoofd. Niettemin, ik tracht naar eer en geweten te kiezen. Bij de afgelopen verkiezingen, zowel landelijk als plaatselijk, heb ik ChristenUnie gestemd. Ik deel niet al hun opvattingen, maar ik heb respect voor de huidige Kamerleden en hun

Hoezeer ik me ook betrokken voel bij het Palestijnse volk en hun uitzichtloze situatie, (en ik meen dat ik na twee termijnen voor EAPPI en driemaal een termijn als vrijwilliger bij de Tent of Nations wel enig recht van spreken heb), ik ga op 20 maart geen rode lijn trekken voor het gebouw van het landelijk dienstencentrum van de PKN. Ik vind het lastig om dat te zeggen, want ik lijk daarmee de inzet van veel collega’s die dat wel van plan zijn, te miskennen of af te keuren. E

De programmacommissie van het dorpshuis in ons dorp organiseerde afgelopen dinsdagavond in samenwerking met ‘mijn’ protestantse gemeente een avond in samenwerking met de ‘Groene Mafkezen’ rond het thema ‘God in de supermarkt’. Lezers die nu met vraagtekens in hun ogen zitten, verwijs ik naar de podcast ‘Groene Mafkezen’ en de website www.duurzamekeuzes.com . Lang verhaal kort: het gaat over bewust consumeren, en dat op een niet opdringerige, dwingende of moraliserende manier