De programmacommissie van het dorpshuis in ons dorp organiseerde afgelopen dinsdagavond in samenwerking met ‘mijn’ protestantse gemeente een avond in samenwerking met de ‘Groene Mafkezen’ rond het thema ‘God in de supermarkt’. Lezers die nu met vraagtekens in hun ogen zitten, verwijs ik naar de podcast ‘Groene Mafkezen’ en de website www.duurzamekeuzes.com . Lang verhaal kort: het gaat over bewust consumeren, en dat op een niet opdringerige, dwingende of moraliserende manier

Ben net terug van een filmavondje. Eens per maand vertonen we in onze kerk een film. Niet om mensen aangenaam bezig te houden, maar om thema’s op de kaart te zetten. Het lag voor de hand om deze week, waarin we – als we het tenminste niet allang vergeten waren – stilstonden bij het gegeven dat de oorlog die Rusland in Oekraïne begonnen is, z’n vijfde jaar ingegaan is. Als we tenminste rekenen vanaf 24 februari 2022 en niet vanaf 18 maart 2014 toen de Russen de Krim annexeerde

Het is alweer enige tijd geleden dat de EO een documentaire uitzond van Geert-Jan Lassche, onder de titel ‘Ik was een kind’. De hoofdpersoon van die documentaire, Anneloes van ’t Licht, vertelt daarin over het seksueel misbruik waaraan ze in haar gezin van herkomst heeft blootgestaan en over de lange, moeilijke weg naar herstel van dat trauma, voor zover herstel ooit helemaal mogelijk is. Ook de rol van godsdienst komt aan de orde, de ongezonde machtsstructuren die vaak met e

Komende week wacht me een leuk klusje. In ons middeleeuwse dorpskerkje, dat na de Reformatie geruisloos van alle beeltenissen is ontdaan (al hebben we recent een secco in de doopkapel keurig in ere laten herstellen), mag ik met andere leden van onze commissie ‘Kunst in de Sint Pieter’ twaalf levensgrote panelen gaan plaatsen met daarop de afbeeldingen van twaalf onomstreden door Rome tot heiligen verklaarden. Om er enkelen te noemen (voegt u er zelf in gedachten steeds even ‘

Het was een van mijn seniore familieleden die me de term bijbracht: PHPD. Staat voor: Pijntje Hier, Pijntje Daar. Hij, destijds net tachtig geworden, bracht het met de nodige ironie en zelfspot. Ik, toen nog geen zeventig, hoorde het aan, moest lachen, maar betrok het nog niet echt op mezelf. Intussen ben ik enkele jaren verder en moet ik erkennen dat PHPD tegen wil en dank een regelmatig onderwerp van gesprek is. Zozeer, dat we onder vrienden en familie wel eens roepen, dat

Op natte of heel koude, op gladde of heel grijze dagen, weet ik doorgaans voldoende excuses te verzinnen om een rondje hardlopen buiten te vervangen door een tijdje op de warme zolder op mijn spinning bike rondjes te trappen. Om het nuttige met het aangename te verenigen (u mag zelf bepalen wat het nuttige en wat het aangename is) luister ik vaak naar een podcast. Soms muziek, maar meestal naar ‘De ongelofelijke podcast’, een wekelijkse serie van de Evangelische Omroep (van

Weet u nog hoeveel decreten Donald Trump, nadat hij voor de tweede keer herkozen was, op de eerste dag van zijn aantreden tekende? Heel wat in elk geval. Onder meer verleende hij amnestie aan tal van mensen die enige jaren daarvoor hadden meegedaan aan de bestorming van het Capitool. Ik dacht zomaar: zou het niet een mooie start van het aanstaande minderheidskabinet zijn, wanneer bij aanvang een ruimhartig pardon werd verleend aan alle ouders met hier gewortelde kinderen die

Woord vooraf: Meer dan tien jaar geleden begon ik met het wekelijks schrijven en publiceren van een column. Met bespiegelingen over gebeurtenissen in mijn eigen leven, in de kleine samenleving van dorp of stad waarin ik woon en werk, in Nederland of in de grote wereld. Geloof, politiek, sport, ouder worden, maatschappelijke discussies, kortom, alles wat een mens kan bezighouden. Mijn allereerste column was deze. En na tien jaar en meer dan 500 blogs verder, dacht ik: ik had h

Nooit gedacht dat we het ooit nog zouden meemaken. Nederland onder een witte deken! Mooi, adembenemend mooi, vooral ’s morgens als alles nog ongerept is. Het lijkt of de hele wereld zachter, liever, stiller is geworden. Dat lieve is trouwens niet alleen maar inbeelding. Opvallend veel mensen blijken bereid tot hulp als iemand onderweg het ongeluk heeft, zich met slippende banden in te graven in de sneeuwlaag en niet meer voor- of achteruit kan. Buren schrapen en vegen niet al

Wat een wonderlijk wezen is de mens. In staat tot onbaatzuchtigheid en grootmoedigheid, tot mens- en dierlievende inzet tot het gaatje, tot het componeren van muziek die je tot in het diepst van je ziel kan raken en moeiteloos de tand des tijds weerstaat, tot samenwerken en bouwen ( reken maar dat de Vondelkerk weer in volle glorie gaat herrijzen!), tot moed en zelfverloochening. Maar tegelijkertijd zijn we in staat tot redeloze agressie, racisme, vandalisme, zelfdestructie d

Afgelopen week, de avond voor Kerstavond, weer vier uur doorgaande viering verzorgd, met nog drie kompanen. In de mooie kerk in Kampen, aan de Lelystraat. Het is niet zo moeilijk, zeker niet in de Kersttijd, om parallellen te bedenken tussen het lot van ‘gewortelde kinderen’ in ons land en het klassieke kerstevangelie volgens Lucas en Mattheus. Geen plaats in de herberg, of – heftiger bij Mattheus – kinderen die vermoord worden, vermorzeld door het systeem. En ouders die na e

Een goede week geleden, op Paarse Vrijdag, werd bij het gemeentehuis van de gemeente West-Betuwe, in het dorp Geldermalsen, officieel een ‘regenboogpad’ geopend. Het betreft een bescheiden stukje tegelpad in zes regenboogkleuren. Het gaat om de symboolwaarde, niet om het aantal meters of tegels. Gemeente West Betuwe wil een inclusieve gemeente zijn waarbinnen niemand zich omwille van zijn of haar geaardheid, kleur, ras of nationaliteit bang of onveilig zou hoeven voelen. Of z

Ik heb vanmorgen een vlag uitgehangen. Niet de Hollandse, zelfs niet de Oekraïense, al heb ik die paraat voor als we landelijk nog eens iets aan een solidariteitsbetuiging zouden willen doen. Maar vanmorgen hing ik de regenboogvlag op. De vlag waarmee Paarse Vrijdag gemarkeerd kan worden. En ik hing die vlag aan ‘de Belder’, het monumentale gebouwtje naast de Trichtse Sint Pieterskerk, waar ik predikant ben. Anders gezegd: het was een statement namens onze kerkgemeenschap. Al

Het is dat hij al bestaat, maar anders zou Sinterklaas uitgevonden moeten worden. Het is en blijft een geweldig feest, als we het tenminste volgens de regels vieren. Dat wil zeggen: met bijbehorend snoepgoed, voor alles gevulde speculaas, en met warme chocolademelk met slagroom. Met gedichten en surprises. En in de geest van de hoofdpersoon. Dus vanuit het beginsel dat niet het vele goed, maar het goede veel is. En dat goede is dan niet eens dat prachtige nieuwe boek van Geer

Henk Kroes? Wie is dat? Oké, ik snap dat niet alle lezers dan direct beet hebben. Maar voor wie van schaatsen hield (toen er nog ijs was) was de naam Henk Kroes even vertrouwd als die van Sinterklaas. Henk Kroes was de Friese ijsmeester, wiens veto of fiat bepaalde of de Elfstedentocht doorging. Er zijn minder belangrijke functies in Nederland! De laatste Elfstedentocht is intussen zowat een generatie geleden, maar de naam Henk Kroes leeft voort. En Henk zelf ook nog, gelukki

Op mijn slechtste momenten denk ik dat politiek, lokaal, landelijk of internationaal, een vies spelletje is waarbij enorme ego’s, partijbelangen, zucht naar macht en status en geldzucht de doorslag geven en niet het verlangen om de samenleving, klein of groot, te dienen en te werken aan een leefbare wereld. Op mijn betere momenten houd ik mezelf voor dat het zo erg allemaal niet kan zijn en dat de meeste mensen in de politiek integere figuren zijn die werkelijk hopen dat ze –

De krant van de Biblebelt, het Reformatorisch Dagblad, reed in mijn ogen na de verkiezingen een zeer scheve schaats door boven een commentaar met als titel ‘In het Nederland van Jetten voelt een christen zich niet thuis’ (niet in mijn naam!!!) in eerste instantie een foto van Rob Jetten met zijn partner te plaatsen. Naar ik begreep is die foto vervolgens verwijderd toen er verontwaardigde reacties volgden. Dat ‘een christen zich in het land van Jetten niet thuis zou voelen’ h

Onlangs heb ik weer ingetekend voor een blok van vier uur doorlopende viering, in het kader van het kerkasiel dat nu al een jaar lang verleend wordt aan de Oezbeekse familie Babayants. Ik had met enige hoop uitgezien naar de verkiezingen van 29 oktober, ervan overtuigd dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking wel zou hebben ingezien dat (extreem) rechts beleid onze samenleving in de afgelopen jaren weinig goeds heeft kunnen bieden. En hoewel ik me over de goede cijfers

Vorige week weer twee etappes afgelegd. En niet de minste! Op dag twee moesten we, bij stromende regen, de Duivelsberg over. Gelukkig zijn daar op de meest steile trajecten een soort traptreden met leuning aangebracht, ik weet niet hoe we anders boven hadden kunnen komen. In combinatie met een tapijt van gevallen herfstblad zorgt zo’n regenbui voor een uitermate modderig en glibberig parcours, waarop we ons af en toe met kunst en vliegwerk staande en gaande moesten houden. Ma

Vanmiddag zit ik achter de tafel in een van de stembureaus in onze stad. Stempassen of identiteitsbewijzen controleren, stembiljetten overhandigen, soms nog even uitleggen dat die grijze container vandaag niet als vuilnisbak fungeert. Uit eerdere ervaring kan ik met overtuiging zeggen dat alle medeburgers die op zo’n dag van hun kiesrecht gebruik komen maken, op mij de indruk wekken aardige, redelijke mensen te zijn. Met enige trots en vanuit verantwoordelijkheidsbesef als bu