Ik doe mee met de Nationale Schrijfmaand. Ik werd enthousiast van een radio-interview dat ik in de auto toevallig meekreeg. Een gesprek met een van de organisatoren en met een nieuwbakken schrijver die na acht jaar zijn eerste boek gepubliceerd zag. En dan niet in eigen beheer – dat klinkt toch vaak een beetje sneu – maar bij een serieuze uitgeverij. Het klonk allemaal erg inspirerend en aanstekelijk. Want ja, ook ik droom er heimelijk van om een keer iets te schrijven, een c

Zojuist een wegwerp poncho aangeschaft bij Zeeman. Heerlijke winkel, waar je van alles vindt dat je er niet verwacht. Ik kocht meteen wat biologisch afbreekbare vuilniszakjes, een extra leesbril en drie paar sokken. Extra prettig om te weten dat Zeeman, ondanks de verrassend vriendelijke prijzen, een zero tolerance beleid huldigt als het gaat om de vraag door wie en tegen welke prijs al dat textiel vervaardigd is. En trouwens, die wegwerp poncho ga ik natuurlijk niet wegwerpe

Bert Wagendorp woont in Culemborg, net als ik. Het is goed denkbaar dat we elkaar in de binnenstad al honderden malen zijn gepasseerd. Maar tot voor kort kende ik Bert niet, en Bert kent mij ook niet. Maar dat gaat anders worden! Ik trof recent in zo’n leuk straatbibliotheekkastje, waarvan we er in onze oude Vrijstad tientallen hebben, drie splinternieuwe boeken van zijn hand: Phoenix, Kalle, Paris, tezamen ‘De Memoires van Abel Sikkink’. Drie fantastisch geschreven historisc

Voor de eenentwintigste keer was ik afgelopen week, vergezeld van een aantal zeer trouwe metgezellen uit mijn regio, in de Open Hof, het kerkgebouw in Kampen op tien minuten lopen van de mooie oude binnenstad. Die mooie oude binnenstad waar de Oezbeekse familie Babayants, vader, moeder, jongvolwassen zoon, puberdochter, tienerdochter en kleuterdochter, niet even naar toe kan wandelen. Om hen moverende redenen heeft het echtpaar Babayants destijds met twee kleine kinderen en i

Soms komen er in het nieuws gebeurtenissen langs waarvan je de omvang en impact nauwelijks kunt bevatten. Meer dan zeventigduizend – dat is een heel groot voetbalstadion vol – overwegend jonge mensen die zich – in veel gevallen met gevaar voor eigen leven – massaal richting Europa begeven. En je denkt: hoe krijg je zo snel zoveel jonge mensen bij elkaar? Antwoord: via sociale media. Vraag: maar wat voor influencer is in staat om zo’n enorm aantal mensen uit zo’n groot land al

Niemand die mij kent, zal me verdenken van sterke sympathie voor de huidige politieke leiders van de staat Israël en hun beleid. Van mijn kant geen oproep om te bidden voor herverkiezing van Netanyahu. Ik heb geen goed woord over voor zionistische religieuze fanatiekelingen die onder politiebegeleiding de Tempelberg betreden om daar demonstratief te gaan staan bidden. Ik deel de woede en bezorgdheid om wat er met het Palestijnse volk gebeurt en ik zie knarsetandend de beelden

Wie kent de naam niet? Camping ‘Het Grote Bos’, gelegen tussen Driebergen en Doorn. Het is de oudste camping van RCN, stichting Recreatie Nederland. Intussen opgeslokt door een commerciële internationale organisatie, maar ooit begonnen als diaconaal initiatief vanuit de Nederlandse Hervormde kerk om grotestadsbewoners met beperkte financiële draagkracht een fijne vakantie in een gezonde groene omgeving te bieden. RCN campings zijn er tegenwoordig in veelvoud in Nederland, Fra

Ik fietste met een goede vriend een paar dagen door Nederland. Voor onze overnachtingen maakten we gebruik van de faciliteiten van ‘Vrienden op de Fiets’. Een geweldig concept, ooit bedacht door fietsliefhebster Nel de Blécourt, die een beetje klaar was met eenpersoonskamers in hotels die vaak veredelde bezemkasten waren, of met jeugdherbergen waar ze door haar leeftijd een beetje uit de toon viel. Op een gegeven moment plaatste ze in de Arnhemse Koerier de oproep: ‘Wie wil z

Aankomende week ben ik, intussen voor de 20e keer, in de Open Hof kerk aan de Lelystraat in Kampen. Samen met een vriend hoop ik weer vier uur voortgaande viering te verzorgen. Intussen hard op weg naar het tweejarig lustrum van dit kerkasiel. Heel even durfden we aan een positieve ontknoping te denken, toen in Den Haag onlangs, bij het overhandigen van meer dan 120.000 handgeschreven kaarten met een oproep tot menselijkheid, een paar hoopgevende woorden klonken uit de mond v

Sinds mijn dertigste ben ik predikant. Ik heb al die jaren – het zijn er intussen meer dan veertig - de verleiding om misbruik van kwetsbare mensen te maken, weten te weerstaan. Ik zeg niet dat er geen situaties geweest zijn waarin een misstap mogelijk of denkbaar zou zijn geweest. Voor alle duidelijkheid, de gedachte aan kindermisbruik is nooit bij me opgekomen. Maar er waren legio omstandigheden, waarin ik als pastor – geduldig, empathisch, begrijpend, alle tijd en ruimte b

iGisteravond ben ik naar Thijs Römer’s voorstelling ‘Een vorm van eenzaamheid’ geweest. Enigszins bedremmeld passeerde ik een tiental demonstranten die buiten voor het theater de mening van vermoedelijk heel veel landgenoten vertolkten. Kort samengevat: het is onkies om als dader – zelfs al heb je je wettelijke straf uitgezeten en aan de door de rechter opgelegde verplichtingen voldaan – financieel gewin uit een beschamend verleden te halen Of hij er veel aan verdiend heeft,

Momenteel lees ik het boek ‘Het hele dorp wist het’, van Rinke Verkerk. Over een dominante partner, vader, opa, werkgever, die – met altijd een reeks passende Bijbelteksten paraat – een dictatoriaal regiem uitoefent over zijn gezin, inclusief misbruik van dochters, een nichtje en zelfs een kleindochter. Alleen al het lezen maakt me misselijk. Je kunt je er alleen maar over verwonderen dat de slachtoffers van deze praktijken er toch nog in slagen, een min of meer normaal leven

Aldus de clou van een grap van conferencier Fons Jansen, die in zijn voorstellingen op humoristische maar vlijmscherpe wijze de draak stak met godsdienstige poppenkast en vooral met religieuze arrogantie en zelfgenoegzaamheid. Waarbij hij, zelf gelovig katholiek, zijn moederkerk beslist niet spaarde. Het citaat boven deze blog speelt zich af in de hemel, waar achter een muurtje een aparte afdeling gereserveerd is voor reformatorische gelovigen die, niet gekweld door enig spoo

‘Plat’ bedoel ik in eerste aanleg geheel letterlijk: veel mensen uit de Randstad hebben het idee dat Nederland een vlakke polder onder de zeespiegel is, waar je, als er geen hoogbouw in de weg stond, eindeloos ver weg zou kunnen kijken. Intussen vanuit Pieterburen opgerukt naar de provincie Limburg ben ik al heel lang genezen van het idee dat Nederland plat als een pannenkoek is. Mijn kuiten vertellen een heel ander verhaal! Maar Nederland is ook minder plat in overdrachtelij

Paus Leo waarschuwt in zijn recente encycliek voor een nieuw Babel, een megalomaan project van mensen voor wie niets onmogelijk is. De paus verbindt deze metafoor met (de gevaren van) Kunstmatige Intelligentie. Ik ben van plan om deze handreiking uit Rome met zoveel mogelijk geïnteresseerden aandachtig te gaan lezen en bespreken. Wat dat betreft is Leo al snel net als zijn voorganger Franciscus een persoon geworden die door protestanten met veel sympathie en instemming beluis

Met naar schatting tienduizend anderen was ik gisteravond, donderdag 21 mei, op het Utrechtse Domplein, namens de ‘zwijgende meerderheid’. De demonstratie was uitgeroepen door diverse organisaties die een tegengeluid wilden laten horen tegen het platte, grove en gewelddadige protest her en der in ons land tegen de komst van plaatselijke AZC’s. Ik vertel het er allemaal nog maar even bij, want mij blijkt telkenmale dat al dit soort nieuws ook aan mensen voorbij kan gaan, als j

Donald Trump heeft een standbeeld gekregen. Dat overkomt wel meer beroemd -of beruchtheden, bij leven en welzijn of daarna. Het vertelt minstens zoveel over de afgebeelde persoon als over zijn slippendragers en jaknikkers. Niet zelden gaan die beelden trouwens na verloop van jaren of eeuwen alsnog van hun sokkel. Het – niet bijzonder smaakvol uitgevoerde – beeld van Trump deed me onmiddellijk denken aan een heel oude aflevering van de Donald Duck, waarin Dagobert droomt van e

Heeft u dat nou ook? Je leest dat Trump twittert dat de vrede met Iran een kwestie van uren is, of je leest hoe Poetin een staakt het vuren afkondigt. En met dat je het leest, weet je met verstand en onderbuik honderd procent zeker dat het niet gaat gebeuren! Dat het bluf, leugentaal, propaganda of manipulatie is, in elk geval niets dat met waarheid, oprechtheid en integriteit te maken heeft. Een van de tien geboden (liever spreek ik van ‘Wegwijzers’, met een hoofdletter), ze

Gisteren voor het eerst in Amsterdam aan de Weesperstraat het namenmonument gezien. Wat heet gezien, het is meer zo dat je erdoor overweldigd wordt. Je daalt af in een ruimte vol lange blinde muren met eindeloze rijen namen, alfabetisch geordend, overal de leeftijd bij. De namen van de grootouders van mijn vrouw staan ertussen, namen van ooms, tantes. Mensen die zij nooit gekend heeft, maar hun bloed stroomt ook door haar aderen. Het is onthutsend, ineens een zo vertrouwde fa

Welaan, laten we het voor de verandering eens over klein leed hebben. Mijn doorgaans stralende humeur kan ineens bedorven worden door een telefoontje dat begint met “spreek ik met de heer Fonteijn?” (iets wat ik bij het opnemen al gezegd had). En dan na mijn met beginnende korzeligheid gegeven bevestiging de standaardreactie: “o meneer Fonteijn, wat fijn dat ik u tref, schikt het/komt het uit als…?” Op dat moment weet ik al lang wat het vervolg zal zijn, alleen nog niet welke