Welaan, laten we het voor de verandering eens over klein leed hebben. Mijn doorgaans stralende humeur kan ineens bedorven worden door een telefoontje dat begint met “spreek ik met de heer Fonteijn?” (iets wat ik bij het opnemen al gezegd had). En dan na mijn met beginnende korzeligheid gegeven bevestiging de standaardreactie: “o meneer Fonteijn, wat fijn dat ik u tref, schikt het/komt het uit als…?” Op dat moment weet ik al lang wat het vervolg zal zijn, alleen nog niet welke

Recent is in mijn woonplaats Culemborg voormalig huisarts Ad Derwig overleden. De wekelijkse huis-aan-huiskrant ‘Het Kontakt’ wijdde een uitgebreid artikel aan zijn nagedachtenis en liet daarbij ook voormalige patiënten aan het woord. Ook op Facebook werd zijn overlijden gemeld en er volgden onmiddellijk vele tientallen reacties. Wat mij opviel was de toon van zowel het in memoriam als de vele reacties. Een korte bloemlezing: ‘ Zulke dokters bestaan tegenwoordig niet meer. Ee

Afgelopen Pasen was het 500 dagen geleden dat de Oezbeekse familie Babayants kerkasiel vroeg en kreeg in de Open Hof-kerk in Kampen. Gisteren, 8 april, was het drie jaar geleden dat Huub Oosterhuis overleed, dat was in dat jaar ook met Pasen. Ik vroeg me vandaag af wat Huub Oosterhuis over het kerkasiel geschreven zou hebben, en hoe over de ‘strengste asielwetten’ ooit, waarover de Eerste Kamer zich komende week zal buigen. In mijn perceptie was Huub Oosterhuis met al zijn sc

Ooit liepen – het was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog – mensen met een gebroken geweertje op hun revers. Achteraf, in het licht van de gebeurtenissen van 40-45 – is hun dat verweten, zijn ze erom beschuldigd, geminacht en bespot. Alsof zij met dit symbool impliciet hun goedkeuring zouden hebben gehecht aan alle gruweldaden van Hitler en zijn bende. Dat lijkt me een onverdiend verwijt. Je kunt je natuurlijk afvragen of totaalpacifisme haalbaar en zelfs wenselijk is in