Heeft Ariana de zonsverduistering gezien? Mijmering bij bijna twee jaar kerkasiel

Voor de eenentwintigste keer was ik afgelopen week, vergezeld van een aantal zeer trouwe metgezellen uit mijn regio, in de Open Hof, het kerkgebouw in Kampen op tien minuten lopen van de mooie oude binnenstad. Die mooie oude binnenstad waar de Oezbeekse familie Babayants, vader, moeder, jongvolwassen zoon, puberdochter, tienerdochter en kleuterdochter, niet even naar toe kan wandelen. Om hen moverende redenen heeft het echtpaar Babayants destijds met twee kleine kinderen en inmiddels veertien jaar geleden Oezbekistan verlaten in de hoop, in Nederland een nieuw bestaan te kunnen opbouwen. De jongste twee kinderen zijn in Nederland geboren. Aram, de zoon heeft vermoedelijk nog wat herinneringen aan de kinderjaren in zijn geboorteland, Ariana en haar zusjes helemaal niet.  Ariana was onlangs jarig. Ze werd zestien. De leeftijd waarop veel ouders van dochters in die leeftijd zich wat zorgen beginnen te maken, want de meiden willen uit in het weekend, en hoe veilig is dat allemaal nog? Die zorg hebben de ouders van Ariana niet. Ze komt al bijna twee jaar de deur van de Open Hof niet uit. Winterse kou of zomerse hitte, de familie Babayants verblijft consequent binnen de muren van de kerk en hapt hoogstens misschien via een open raam wat verse zuurstof. Zou Ariana de zonsverduistering gezien hebben? Ik probeer me af en toe in te denken hoe dit leven voor een meisje van 16 moet zijn. Of voor een jongeman van 22. Of voor een kleuter. “Ze komen vanzelf wel een keer naar buiten”, zei een vorige minister van asielzaken laconiek en zonder een spoortje empathie. Ik gun het haar niet, maar er zijn momenten dat ik vrees dat ze vroeg of laat wel gelijk moet krijgen, want hoelang kun je kinderen deze manier van leven blijven aandoen? Maar omdat de familie Babyants tot nog toe geen krimp geeft en ook de vrijwilligers gemotiveerd blijven, gaan de vieringen 24/7 door. En wat een inhoudsrijke ontmoetingen en gesprekken vinden daar plaats! Zo gezien vormt de familie Babyants een krachtige verbindende schakel in ons verdeelde Nederland. Talrijke mensen uit zeer uiteenlopende segmenten van de wereld van religie, politiek en samenleving vinden elkaar daar in een diep verlangen naar en inzet voor een meer barmhartige en ruimhartige wereld, te beginnen in Nederland. Zeg maar: waar Ariana en haar zusjes onbezorgd kunnen dansen.