Dit helpt niemand ... Mijmerend over de demonstranten bij de herdenking in Rotterdam

Niemand die mij kent, zal me verdenken van sterke sympathie voor de huidige politieke leiders van de staat Israël en hun beleid. Van mijn kant geen oproep om te bidden voor herverkiezing van Netanyahu. Ik heb geen goed woord over voor zionistische religieuze fanatiekelingen die onder politiebegeleiding de Tempelberg betreden om daar demonstratief te gaan staan bidden. Ik deel de woede en bezorgdheid om wat er met het Palestijnse volk gebeurt en ik zie knarsetandend de beelden van agressie, intimidatie en geweld op de Westelijke Jordaanoever, uitgevoerd door jonge kolonisten met vaak passief toekijkende militairen. Vele jaren heb ik met grote liefde en veel enthousiasme groepsreizen naar Israël georganiseerd, maar er is vandaag geen haar op mijn hoofd dat daar nog aan denkt. Hoezeer me dat ook verdriet en hoe rot ik het ook vind voor de vele fijne mensen die ik in Israël ken.

Dit alles gezegd hebbend, moet me van het hart dat ik ook bitter weinig sympathie voel voor de demonstranten die op 30 juli jl. in Rotterdam geprobeerd hebben, een herdenkingsplechtigheid te verstoren waarbij herdacht werd hoe in de bezettingsjaren een kleine 7000 Joodse Rotterdammers zijn weggevoerd. Daarbij was, op uitnodiging van de organiserende stichting, ook de ambassadeur van Israël aanwezig. Dat lijkt me een verdedigbare keuze, want hoe je het wendt of keert, de staat Israël is voortgekomen uit dit donkere Europese verleden. Er waren demonstranten die meenden, deze plechtigheid vanwege de aanwezigheid van de ambassadeur te moeten verstoren. Ik vind dat zeer respectloos ten opzichte van slachtoffers en nabestaanden van wat hier herdacht werd. Ik vind het ook kortzichtig, omdat het Palestijnse volk op geen enkele wijze enig profijt heeft van dit soort acties. Sterker nog, ik denk dat veel mensen die moeite hebben met wat in Gaza en op de Westbank gebeurt, door dit soort acties toch geneigd zullen zijn om meer bezorgd te zijn over toenemend antisemitisme in onze samenleving - een helaas niet te ontkennen fenomeen, maar let wel, kritiek op Netanyahu is niet hetzelfde als antisemitisme! - dan om het lot van de Palestijnen. Waarmee de demonstranten, ongetwijfeld ten volle overtuigd van de goede zaak waarvoor ze opkomen, per saldo het tegendeel bereiken. Ik zelf moet tenminste bekennen dat ik bij dit soort acties vooral weerzin voel, hoezeer de Palestijnse zaak me ook ter harte gaat. En ik denk dat ik niet de enige ben die instemt met de keuze die Carola Schouten in deze gemaakt heeft.