September, nationale schrijfmaand. Gewoon een paar woorden uit woede

Enigszins overmoedig heb ik me eind augustus aangemeld om mee te doen aan de uitdaging waar de organisatoren van de Nationale Schrijfmaand mee kwamen: stel jezelf een schrijfdoel en werk daar in september aan, geholpen door een dagelijkse schrijftip van een auteur, redacteur of uitgever. Mijn doel: twaalf gedichten. Leek me niet al te pretentieus, maar wel iets waarvoor ik uit m’n comfortzone moet komen. Intussen nadert september haar einde en moet ik bekennen: ik ben nog maar aan zeven teksten toegekomen. Maar goed, er is in elk geval iets op papier gekomen en woede is daarbij een sterke impuls gebleken.

Graag deel ik onderstaand gedicht. Om hardop na te spreken, elke keer als weer met nietsontziende wreedheid burgerdoelen in Oekraïne worden geraakt.

Hoe zeg je Poetin?

De letter P

spuw je spattend uit

dan de oe-klank

als in ‘vloek’

dan een met tong en tanden

krachtig uitgestoten t

-rest nog de uitgang -in-

rijmend op ‘weerzin’

die je bij het spellen

van de naam

in je gelaatsexpressie

mee kunt laten spreken.

Op de achtergrond

graag een

geelblauwe vlag.