Walk into the light 2026 – een impressie

Afgelopen maandag stond ik voor 05.00 met mijn blote voeten op het kouwe zeil. Geheel vrijwillig en niet omdat ik moest plassen. Om zes uur begon in het dorp waar ik werkzaam ben, de zogeheten ‘Walk into the light’. Zoals de naam al zegt: een wandeling, beginnend in het donker en gaandeweg omgeven door het prille morgenlicht. Er is misschien wel geen mooiere tijd van de dag dan deze. Alles om je heen is nog stil, het leven moet overal nog op gang komen, er hangt een serene rust over de dingen. Heel fijn dat het deze morgen niet regende en de temperatuur ook zo vroeg al heel aangenaam was. ‘Walk into the light’ wordt op heel veel plekken in Nederland georganiseerd in het kader van de Wereld Suïcide Preventie Week van 7 tot en met 13 september. Ik had mijn redenen om daar bij te willen zijn, al zag ik er ook wel wat tegenop. Duidelijk was immers dat deelnemers aan een wandeling als deze een ingrijpende herinnering met zich mee dragen. Dat nam niet weg dat de sfeer tijdens deze wandeling een combinatie van ernst en lichtheid ademde. Mogelijk was het vanwege het sterke gevoel van lotsverbondenheid, samen met de heilzame ervaring van een vroege ochtendwandeling op een milde late zomermorgen en gaandeweg letterlijk ervaren dat het na het donker altijd toch weer licht wordt. Indrukwekkend waren de momenten onderweg waarop een van de deelnemers iets deelde van de eigen geschiedenis in relatie tot de persoon die hij of zij deze morgen inwendig met zich meedroeg. Ik heb veel verdriet gehoord en gezien, maar ik heb ook gezien en gehoord hoe mensen elkaar kunnen dragen en nabij kunnen zijn. Hulde en respect voor wie dit initiatief hebben uitgerold!