WIE SCHRIJFT… DIE BLIJFT

Ik doe mee met de Nationale Schrijfmaand. Ik werd enthousiast van een radio-interview dat ik in de auto toevallig meekreeg. Een gesprek met een van de organisatoren en met een nieuwbakken schrijver die na acht jaar zijn eerste boek gepubliceerd zag. En dan niet in eigen beheer – dat klinkt toch vaak een beetje sneu – maar bij een serieuze uitgeverij. Het klonk allemaal erg inspirerend en aanstekelijk. Want ja, ook ik droom er heimelijk van om een keer iets te schrijven, een column, een gedicht, een essay of een boek – dat ervoor zorgt dat ik me alleen nog maar in vermomming over straat kan begeven. Bij wijze van spreken dan natuurlijk. Voor dit schrijfevenement heb ik mezelf opgelegd om in september twaalf gedichten te schrijven. Geen uitvluchten en smoesjes over ‘geen inspiratie’, nee, gewoon keihard handwerk: zitten, papier voor je, schrijven, schrappen, hardop lezen, zuchten, grommen, papier verfrommelen, opnieuw beginnen, pen kapot bijten, nieuwe pen zoeken, koffie zetten, rondje rennen, al rennend in gedachten zinnen formuleren, woorden zoeken, afkeuren, alternatieven bedenken, thuiskomen, weer schrijven, en wie weet: hardop voorlezen aan iemand die wil luisteren. En hopen dat hij of zij dan zegt: mooi! Of niets zegt en een traan wegpinkt. Iemand die dat doel bereikt heeft is mijn stadgenoot Dicky Nieuwenhuis, die gisteravond in de Barbarakerk haar eerste roman Bollengrond presenteerde. Ik kreeg hem van mijn lieve echtgenote cadeau en ben er meteen in begonnen. Een meeslepende, realistische autobiografische roman over een helaas maar al te actueel thema, namelijk seksueel misbruik binnen een gezin en de zwijgcultuur die daarmee vaak gepaard gaat. Maar door de gekozen vorm en een bepaalde mildheid - de uitgever sprak over 'de lezers ontzien' - toch vooral een mooi boek. Ik zag Dicky vanmorgen nog fietsen. Nog niet in vermomming. Maar dat is een kwestie van tijd, want het boek loopt als een trein!