Kerk zonder grenzen

Onze kleine protestantse kerkgemeenschap kwam meer dan veertig jaar geleden, kort voor de grote Wende die een einde aan de Koude Oorlog maakte, in contact met de predikant van een klein plattelandsdorpje in Transsylvanië, het deel van Roemenië dat in belangrijke mate wordt bewoond door mensen die de Hongaarse taal en cultuur zijn toegedaan. Om die reden zijn zij, als ze gelovig zijn, geen lid van de nationale Roemeens- Orthodoxe kerk, maar rekenen ze zich tot de reformatorische traditie. Lang verhaal kort: er kwam in 1991 een officiële zusterband tot stand tussen de kerkelijke gemeenschappen van Küsmöd en Tricht. Klein detail: de kerkenraad van Küsmöd, een exclusief mannelijk college, sprak consequent over 'broederband', wij Hollanders hielden het op zusterband. Er volgden jaren van wederzijdse ontmoetingen. Aanvankelijk nog in een tamelijk ongelijkwaardige relatie, waarin de Nederlanders hun opwachting maakten met bagageruimtes vol 'hulpgoederen' en niet uitgepraat raakten over alles wat anders en vooral in onze ogen 'arm' was: de houten poepdoos op het erf, de pomp waarbij je je buiten moest wassen, het zeer beperkte assortiment aan levensmiddelen in het kleine lokale dorpswinkeltje, de afwezigheid van tal van zaken die voor ons vanzelfsprekend waren. In de loop der jaren is dat materiële verschil in hoog tempo afgenomen tot op het punt, dat wij eigenlijk niets meer hoeven mee te brengen dat ook in Küsmöd of omgeving niet te verkrijgen is. En ook inhoudelijk werd de zuster- (of broeder-) band steeds meer een gelijkwaardige. Er ontstonden serieuze vriendschappen die ook buiten de officiële gemeentereizen om in stand werden gehouden. De moderne communicatiemiddelen maken bovendien mogelijk dat er bij allerlei gelegenheden met elkaar meegekeken en meegeleefd kan worden. Afgelopen week mocht ik deel uitmaken van een groep van tien Trichtenaren die ter gelegenheid van de 35- jarige zusterband een week te gast waren in het prachtig gelegen dorpje. Het is de vraag of we de 40 jaar zullen kunnen volmaken, want aan beide kanten neemt de ontkerkelijking en de vergrijzing verontrustende vormen aan. Maar voor nu vierden we met grote dankbaarheid de trouw waarmee van beide kanten over enorme taal- en cultuurkloven heen gewerkt is aan het onderhouden en verdiepen van een unieke vriendschap. Ook dit is de kerk!