Vakantie vieren bij RCN ... Mijmering over de meerwaarde

Wie kent de naam niet? Camping ‘Het Grote Bos’, gelegen tussen Driebergen en Doorn. Het is de oudste camping van RCN, stichting Recreatie Nederland. Intussen opgeslokt door een commerciële internationale organisatie, maar ooit begonnen als diaconaal initiatief vanuit de Nederlandse Hervormde kerk om grotestadsbewoners met beperkte financiële draagkracht een fijne vakantie in een gezonde groene omgeving te bieden. RCN campings zijn er tegenwoordig in veelvoud in Nederland, Frankrijk en sinds enige jaren ook in Duitsland. De vakantiegangers zijn – voor zover ik dat kan waarnemen – in belangrijke mate gezinnen met jonge kinderen. Het aantal kinderfietsjes in alle soorten en maten met berijders van vaak zeer jonge leeftijd noopt tot uiterst voorzichtig verkeersgedrag van alle overige campinggasten! Er is veel aantrekkelijks voor deze doelgroep. Op elke camping een goed en veilig zwembad, een mooie speeltuin, bovendien een recreatieteam van jonge mensen dat in het hoogseizoen allerlei activiteiten aanbiedt. En het is bekend: als de kinderen genieten, is ook voor de ouders de vakantie geslaagd. Of het ooit onderzocht is, weet ik niet, maar ik zou voorzichtig de stelling durven poneren, dat onder de campinggasten op RCN campings meer kerkelijk betrokken mensen zijn dan op een gemiddelde andere camping. Misschien kan ik zelfs nog een stapje verder gaan en het vermoeden uiten dat er getalsmatig meer mensen uit reformatorische kerken vakantie vieren onder de vlag van RCN. Als dat zo is, komt dat zeker door de 'vakantiekerkdiensten' die op alle RCN campings gedurende zes zondagen in het hoogseizoen worden aangeboden, met een jaarthema en elke zondag op elke camping dezelfde Bijbellezing. Dit jaar is het thema ‘Ik ga op reis en ik neem mee…’ en in dat kader lezen we Bijbelse reisverhalen. Afgelopen zondag was Abraham aan de beurt, ik mag komende zondag over Jona vertellen. De aantrekkelijkheid van de campingdiensten ligt wat mij betreft allereerst in het feit dat alle kerkgangers in deze diensten even buiten hun vertrouwde kaders treden. Ze zijn aanwezig, niet als GerGemmer, PKN’er, Refo of Baptist, maar als mensen die op reis door het leven af en toe omhoog kijken en dan mogelijk iets verzuchten als ‘God, soms weet ik niet of ik linksaf of rechtsom moet, of misschien wel helemaal moet omkeren’. Ik verheug me erop daar zondag een uurtje met elkaar over na te denken, misschien in de open lucht aan het Veerse Meer, en anders in de ruimte van het restaurant, dat zondagmorgen even niet op commercie, maar op ontmoeting en bezinning is ingericht. Dat zoiets mogelijk is, noem ik meerwaarde.