Een beladen uitstapje: naar Thijs ...

Momenteel lees ik het boek ‘Het hele dorp wist het’, van Rinke Verkerk. Over een dominante partner, vader, opa, werkgever, die – met altijd een reeks passende Bijbelteksten paraat – een dictatoriaal regiem uitoefent over zijn gezin, inclusief misbruik van dochters, een nichtje en zelfs een kleindochter. Alleen al het lezen maakt me misselijk. Je kunt je er alleen maar over verwonderen dat de slachtoffers van deze praktijken er toch nog in slagen, een min of meer normaal leven op te bouwen, al houden ze levenslang schrijnende littekens. Even misselijk makend is het wegkijken of goedpraten door de omgeving. Maar zelfs de slachtoffers zelf of hun directe naasten blijken vaak gevoelig voor familie eer en goede naam, voor ‘wat de mensen ervan zeggen’, voor de lieve vrede op familiefeesten en in de kerkgemeenschap. Kortom, een onontwarbare en verwarrende kluwen van tegenstrijdigheden, met als constante dat de slachtoffers eens te meer de dupe zijn.

Komende dinsdag ga ik naar de theaterproductie ‘Een vorm van eenzaamheid’, waarin Thijs Römer terugblikt op zijn gevangenisperiode en jaren van canceling, nadat hij veroordeeld was voor online misbruik van drie minderjarige meisjes en kinderporno. In de reacties op sociale media overheerst de wens, dat het publiek deze opvoering massaal zal negeren en dat theaters weigeren, hun podium ervoor te lenen. Zelf ben ik vooral benieuwd hoe deze man zijn schuld ter sprake gaat brengen en of hij erin slaagt eerlijk in zijn zelfkritiek te zijn en overtuigend in zijn empathie met de slachtoffers. Ik weet niet met wat voor tegenstrijdige gevoelens ik de theaterzaal zal verlaten. Vast staat dat ik  – in combinatie met het recente boek van Alain Verheij – na dinsdag een aantal kerkdiensten ga aanbieden, waar hopelijk bij de koffie na afloop wél over wordt doorgepraat.