Vijfhonderd dagen in een gouden kooi – Hoe moet het verder met het kerkasiel in Kampen?

Afgelopen Pasen was het 500 dagen geleden dat de Oezbeekse familie Babayants kerkasiel vroeg en kreeg in de Open Hof-kerk in Kampen. Gisteren, 8 april, was het drie jaar geleden dat Huub Oosterhuis overleed, dat was in dat jaar ook met Pasen. Ik vroeg me vandaag af wat Huub Oosterhuis over het kerkasiel geschreven zou hebben, en hoe over de ‘strengste asielwetten’ ooit, waarover de Eerste Kamer zich komende week zal buigen. In mijn perceptie was Huub Oosterhuis met al zijn scherpte en maatschappelijke betrokkenheid iemand die een belangrijke plek in het collectief van onze Nederlandse samenleving innam. Iemand naar wie op allerlei niveaus geluisterd werd, al was het maar omdat veel van zijn liederen en gedichten ook ver buiten het kerkelijke circuit zijn doorgedrongen. Ik wenste wel dat er in onze dagen iemand van zijn statuur was. Wiens stem ook door politici gehoord en ter harte genomen werd. Ik ben somber gestemd als ik aan de familie Babayants denk. Toen het kerkasiel pas begonnen was en ik er vanaf de kansel melding van maakte, met een aanbeveling aan mijn gemeente om zich daarin te engageren, kreeg ik na afloop een felle reactie van een betrokken gemeentelid. Zij was van mening dat deze noodsprong niets goeds kon opleveren, voor niemand. Dat laatste ben ik niet met haar eens. Tal van vrijwilligers uit het hele land geven het beste van zichzelf, met hart en ziel. Maar voor de familie Babayants zelf? Soms denk ik: wat is beter? Zolang gevangen, al is het in een koesterende omgeving, maar zonder uitzicht op vrijheid? Of hadden ze in die tijd wellicht toch hun weg weten te vinden om weer te wortelen in hun land van herkomst? Ik weet niet om welke reden ze destijds gevlucht zijn. Ik weet niet welke gevaren zij duchten. Maar of dit Nederland een toekomst te bieden heeft? Ik ben er somber over. Al zal me dat niet weerhouden om het kerkasiel te blijven steunen, zolang zij het volhouden.