De zwijgende meerderheid….Mijmering n.a.v. de demonstratie van 21 mei in Utrecht

Met naar schatting tienduizend anderen was ik gisteravond, donderdag 21 mei, op het Utrechtse Domplein, namens de ‘zwijgende meerderheid’. De demonstratie was uitgeroepen door diverse organisaties die een tegengeluid wilden laten horen tegen het platte, grove en gewelddadige protest her en der in ons land tegen de komst van plaatselijke AZC’s. Ik vertel het er allemaal nog maar even bij, want mij blijkt telkenmale dat al dit soort nieuws ook aan mensen voorbij kan gaan, als jouw social media- activiteit geen blijk geeft van bijzondere belangstelling voor deze thematiek.  Zo heb ik al heel vaak aan mensen moeten uitleggen wat het kerkasiel in Kampen behelst. Het blijkt een tot dan toe geheel onbekend kwestie voor hen, terwijl ik als wat actiever betrokkene soms moe word van alle berichtgeving hierover die me via de diverse kanalen gevraagd of ongevraagd bereikt. Genoeg hierover, terug naar het Domplein. Een veelkleurige menigte, met zowel heel veel jonge mensen als ook heel veel mensen van mijn generatie. Nette senioren, die ik inschat als goed opgeleid, bovenmodaal verdienend (of een goed pensioen), met een eigen woning, politiek links georiënteerd en vermoedelijk opgegroeid binnen een kerkelijke context en tot op vandaag geïnspireerd door een maatschappelijk geëngageerde uitleg en toepassing van het evangelie van Jezus. Het was hoe dan ook goed gezelschap, beleefd, geduldig en beschaafd. Ik heb eerlijk gezegd een afkeer van grote mensenmassa’s en doe al helemaal niet mee aan het roepen van leuzen, hoe goedbedoeld en origineel ze ook zijn. Maar ik voelde me gisteravond goed op m’n gemak. De surveillerende politiemensen hadden een ontspannen avondje, de sfeer onder de demonstranten was opperbest en ook vanaf de talrijke terrasjes in Utrecht (het was eindelijk eens een heerlijke lenteavond) klonken vooral welwillende geluiden. De belangrijkste gedachte die ik mee naar huis nam, kwam vanaf het podium op het Domplein, en werd verwoord door een van de spreeksters, zelf met een achtergrond als vluchtelinge: wij zijn mensen. Vlijmscherp legde ze in haar gepassioneerde toespraak bloot, hoe in de media en de beeldvorming op subtiele of minder subtiele wijze taal gehanteerd wordt waarmee mensen op de vlucht, mensen op zoek naar veiligheid, geluk, een betere toekomst, op slinkse en subtiele wijze ontmenselijkt worden. Terug in de trein naar huis bedacht ik voor de zoveelste keer dat ik eigenlijk geen type ben voor massale demonstraties, maar dat ik er toch geen spijt van had, gegaan te zijn. Een zwijgende meerderheid kan tegen wil en dank ook een medeplichtige meerderheid en daarmee een schuldige meerderheid worden… Het is eerder gebeurd, zoals vanaf het podium ook nog eens in niet te verstane bewoordingen werd benadrukt, toen herinnerd werd aan onze eigen geschiedenis, toen in 1939 doodsbange Duitse Joden bij de grens werden geweigerd. Het vervolg kennen we… al begin ik steeds meer te vrezen dat dat niet het geval is...