Een monument dat er nooit had moeten zijn …

Gisteren voor het eerst in Amsterdam aan de Weesperstraat het namenmonument gezien. Wat heet gezien, het is meer zo dat je erdoor overweldigd wordt. Je daalt af in een ruimte vol lange blinde muren met eindeloze rijen namen, alfabetisch geordend, overal de leeftijd bij. De namen van de grootouders van mijn vrouw staan ertussen, namen van ooms, tantes. Mensen die zij nooit gekend heeft, maar hun bloed stroomt ook door haar aderen. Het is onthutsend, ineens een zo vertrouwde familienaam in veelvoud voor je te zien, rijen stenen van boven naar beneden. Allemaal met haar achternaam. De achternaam van haar vader. Een Joodse naam. Een naam die er niet mocht zijn. Meer dan honderdduizend namen vertellen hetzelfde verhaal. Ze mochten er niet zijn. Het is goed dat Amsterdam plaats geeft aan dit confronterende monument. Maar er had nooit aanleiding voor moeten zijn!