Praten over draagmoeders en wensouders

Afgelopen week in een van de gespreksgroepen binnen onze kerkgemeenschap een boeiend gesprek gevoerd naar aanleiding van het thema ‘wensouders’. Natuurlijk aangewakkerd door het aanstaand ouderschap van onze premier en zijn partner. Ik vind het een van de mooiste vormen van kerk-zijn, de samenspraak tussen mensen die niet overal hetzelfde van vinden, maar bereid zijn om naar elkaars overwegingen te luisteren en eigen opvattingen niet bij voorbaat in beton te gieten. Zulke gesprekken zijn werkelijk mogelijk, al zeg ik niet dat het altijd eenvoudig is. Heel eerlijk gezegd, ik weet niet of het ook zo soepel zou lukken als we de Israëli/Palestina kwestie aan de orde stellen. Misschien gaat het wel gemakkelijker rond zo’n thema als draagmoederschap, omdat iedereen het erover eens is dat je hier niet direct Bijbelteksten aan kunt verbinden op basis waarvan rood of groen licht gegeven kan worden. Je gaat dus samen op zoek naar de waarden die in het geding zijn. Mag je zeggen dat ‘ubi caritas et amor Deus ibi est’ de bottom line is? Of moet je insteken bij wat zeker een fundamenteel Bijbels principe is, dat Gods voorkeur uitgaat naar de meest kwetsbaren. Waarbij je dan nog wel moet uitmaken wie dat zijn in zo’n ingewikkeld patroon van twee wensouders (al dan niet van hetzelfde geslacht), een draagmoeder en wellicht nog een donor. Of is het bij voorbaat een uitgemaakte zaak dat in deze kluwen het nog niet geboren kind de meest kwetsbare schakel is? We kwamen er niet uit, althans niet zo dat na ons gesprek de werkelijkheid ineens eenvoudig en zwart-wit was. Niemand misgunt Rob en Keenan de vreugde om hun aanstaand ouderschap en de persoonlijkheid en integriteit van beide aanstaande vaders geven aanleiding om te denken dat hun kind in een liefdevol nest zal belanden. Maar toch blijft de vraag rondzingen: moet alles kunnen wat kan? Kunnen wij in onze hedendaagse wereld ook nog leven met een nee, of een nog niet? Kunnen we aanvaarden dat niet alles maakbaar is? Of mogelijk ook wel, maar dan nog niet per definitie wenselijk of wijs? Met dergelijke vragen maken we moeiteloos anderhalf uur groepsgesprek vol. En je gaat naar huis met een hoofd vol gedachten. Maar ook met het dankbare gevoel dat de kerk een ruimte kan zijn waar je met elkaar op zoek mag zijn naar begaanbare wegen in een sfeer waarin niemand beschuldigd of beschadigd wordt.