Beetje ziek, maar toch een beetje feest

Ik ben beducht voor de novembermaand. Eenmaal de klok teruggezet, kan ik hem er vervolgens op gelijk zetten dat me vroeg of laat een herfstvirus te pakken krijgt. Rillen, hoesten, geen eten meer binnenkrijgen, een dikke, ontstoken keel, het is elk jaar weer bingo. Doorgaans breng ik dan een of twee dagen zwetend onder dikke lagen in bed door, waarna het ergste leed weer geleden is. Ondanks het feit dat niemand meelij met me hoeft te hebben, ervaar ik in zo’n periode van ‘een beetje ziek’ enigszins wat ernstig en langdurig zieken in veel sterke mate ondergaan: dat je het leven niet naar je hand kunt zetten en dat heel veel vanzelfsprekend gemak, genot en geluksgevoel staat of valt met je fysieke of mentale conditie van dat moment. Dat dingen die je normaliter op de automatische piloot doet, ineens grote ondernemingen worden: uit bed komen, de trap afdalen, het nieuws lezen. Dat laatste heb ik woensdagmorgen niettemin gedaan. En ineens schoot een scheut nieuwe energie door me heen: Amerika kleurt blauw! Blijkbaar zijn intussen heel veel Amerikanen meer dan een beetje ziek van de leugenachtige, lompe en volstrekt incapabele figuur die ze tot hun eigen schande twee jaar geleden voor een nieuwe ambtstermijn in het zadel hebben gehesen. In veel kerken wordt komende zondag gedankt voor ‘gewas en arbeid’. Misschien kan er een dankbaar gebed aan toegevoegd worden dat humaniteit en fatsoen niet altijd en overal blijvend worden opgeofferd aan graaien en grijpen. En natuurlijk verandert de wereld niet meteen in een paradijs. Maar laten we hopen en bidden dat dit een sprankje nieuwe moed mag geven aan de talloze mensen in deze wereld die geen dikke portemonnee, enorme aandelenpakketten en een grote muil hebben en die voor de Donalds en Wladimirs in deze wereld alleen maar getallen, kanonnenvlees en collateral damage zijn.