Een regenboogpad beklad … een inktzwarte plek!

Een goede week geleden, op Paarse Vrijdag, werd bij het gemeentehuis van de gemeente West-Betuwe, in het dorp Geldermalsen, officieel een ‘regenboogpad’ geopend. Het betreft een bescheiden stukje tegelpad in zes regenboogkleuren. Het gaat om de symboolwaarde, niet om het aantal meters of tegels. Gemeente West Betuwe wil een inclusieve gemeente zijn waarbinnen niemand zich omwille van zijn of haar geaardheid, kleur, ras of nationaliteit bang of onveilig zou hoeven voelen. Of zo’n regenboogpad de meest doelmatige wijze is om dat ideaal onder de aandacht te brengen, kun je je afvragen. In elk geval was van meet af aan duidelijk dat er grote bezwaren leefden bij uiteenlopende bevolkingsgroepen. Niet alleen bij de ultra-gereformeerden, die hun bezwaren met een voorspelbaar beroep op de Bijbel in beleefde bewoordingen kenbaar maakten. Ook burgers die zich niet beriepen op religieuze overtuigingen, lieten – vaak in veel minder beleefde termen – van zich horen op de sociale media. Ik zie ervan af om te citeren, maar als mijn kinderen zich in het openbaar zo uitlieten, zou ik concluderen dat ik als opvoeder ernstig gefaald had. Intussen is het pad ook nog eens, zelfs al in de nacht na de officiële onthulling, beklad met zwarte verf en kwade kreten. “Daar kon je op wachten”, concluderen veel mensen gelaten. En inderdaad, ook zelf vroeg ik me af hoelang het zou duren voordat nachtelijke kladders in actie zouden komen. Ik had gegokt op de oudejaarsnacht, maar de drang om te beschadigen was blijkbaar zo groot dat men geen 24 uur meer kon wachten. “Kwajongenswerk” zeggen sommigen vergoelijkend. Maar dat lijkt me iets te gemakzuchtig gedacht. Soms, nee, vaak denk ik: wie in deze thematiek neutraal denkt te kunnen blijven, staat aan de verkeerde kant. Die vlek symboliseert een inktzwarte mentaliteit, die in een nog niet heel ver verleden uiteindelijk tot onvoorstelbare excessen heeft geleid. Of ben ik nu niet duidelijk genoeg?