LHBTQ+ en een veilige kerk

De krant van de Biblebelt, het Reformatorisch Dagblad, reed in mijn ogen na de verkiezingen een zeer scheve schaats door boven een commentaar met als titel ‘In het Nederland van Jetten voelt een christen zich niet thuis’ (niet in mijn naam!!!) in eerste instantie een foto van Rob Jetten met zijn partner te plaatsen. Naar ik begreep is die foto vervolgens verwijderd toen er verontwaardigde reacties volgden. Dat ‘een christen zich in het land van Jetten niet thuis zou voelen’ had blijkens de inhoud van het verhaal vooral te maken met de liberale opvattingen van D’66 rond abortus en een vrijwillig ‘voortijdig’ levenseinde. Maar ik vermoed dat veel RD- lezers evenveel moeite hebben met de gedachte dat twee mensen van hetzelfde geslacht met elkaar in het huwelijk treden en ik denk dat een kerkelijke zegen er in de ultra-gereformeerde richting voor hen niet in zit. In mijn eigen regio dachten we gisteren tijdens een bijeenkomst onder de noemer ‘God, bij U ben ik veilig’ na over de vraag, of mensen die zich tot de LHBTQ+ gemeenschap rekenen, zich in de huidige samenleving, maar ook in onze kerkgemeenschappen wel veilig mogen weten. Een moeder van een homoseksuele zoon vertelde over de intimidatie en verbale agressie die deze ontmoette in de verkiezingstijd, toen hij – tevens actief propagandist voor VOLT – met zijn regenboogvlag aan het flyeren was. En daarbij bleef het niet. Intussen vonden ook al vernielingen aan en rond zijn woning plaats. Zeker weten dat deze agressie niet van de kant van RD-lezers of reformatorische christenen komt. Maar anderzijds ben ik er nog niet zo zeker van dat alle kerken een veilige klimaat van acceptatie bieden. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat inclusief (s)preken lang niet overal een realiteit is. Overigens is dat laatste iets dat ook ik mezelf telkens weer opnieuw dien af te vragen, want of je nu ultraorthodox of zogenaamd progressief en ruimdenkend pretendeert te zijn, feitelijk reageren de meesten van ons doorgaans in eerste instantie terughoudend op wat ons vreemd is en voelen we ons het meest senang in de kring waar iedereen op ons lijkt. Er valt nog heel wat af- en aan te leren voor we een inclusieve samenleving en een inclusieve geloofsgemeenschap zijn. Ik hoop oprecht dat Rob Jetten daarin een inspirerende rol kan gaan vervullen.