Meer mastodonten op het pluche! Mijmering bij de lopende kabinetsformatie

Woord vooraf: Meer dan tien jaar geleden begon ik met het wekelijks schrijven en publiceren van een column. Met bespiegelingen over gebeurtenissen in mijn eigen leven, in de kleine samenleving van dorp of stad waarin ik woon en werk, in Nederland of in de grote wereld. Geloof, politiek, sport, ouder worden, maatschappelijke discussies, kortom, alles wat een mens kan bezighouden. Mijn allereerste column was deze. En na tien jaar en meer dan 500 blogs verder, dacht ik: ik had hem vandaag kunnen schrijven.

Komt het omdat ik zelf geen jongere meer ben? Steeds vaker als ik ministers en Kamerleden in beeld zie, bekruipt me de gedachte: ik word door jongvolwassenen geregeerd! Het lijkt wel of het lot van ouderen, zorgbehoevenden, vluchtelingen, boeren en nog niet geboren nakomelingen in handen ligt van mensen die zelf nog maar net komen kijken op het toneel van het leven. Zeker, ze hebben een relevante studie met succes doorlopen, daar ongetwijfeld keihard voor geblokt en ook daarna niet zelfvoldaan achterover geleund, maar stevig gelobbyd en doelgericht aangepakt. Maar wat zijn ze vaak nog jong! Zo jong soms dat ik me afvraag of deze ambitieuze mensen zich werkelijk iets kunnen voorstellen bij de talrijke obstakels en pijnpunten in het leven van de mens die niet meer gezond van lijf en leden is of het tempo van de huidige maatschappij niet kan bijbenen. Zo geslaagd, dat ik me afvraag of ze zich werkelijk kunnen inleven in mensen voor wie het in leven, relaties, werk en ambities allemaal niet zo succesvol verloopt, ook niet als zo iemand vreselijk z’n best doet! Vroeger, - en volgens mij in sommige samenlevingen nog altijd - ging men ervan uit dat levenservaring de belangrijkste factor in het verwerven van echte levenswijsheid was. Daarom lagen rechtspraak en bestuur in allerlei sectoren in de samenleving meestal in handen van (vooral mannelijke, maar in dat opzicht zijn we wijzer dan vroeger!) ouderen. Senatoren waren per definitie grijsaards en zware functies waren bestemd voor mensen die hadden bewezen, voldoende ‘ gewicht’ te hebben voor zo’n functie. Nee, ik idealiseer het niet. Er waren ook gewichtsloze onbenullen bij – die drijven altijd het snelst boven – en mensenwerk blijft mensenwerk, met alle mogelijkheden tot grandeur of misère. Maar toch … Zou de politiek er niet wat stabieler, wat rustiger, wat evenwichtiger van worden wanneer zich onder die 150 in de Tweede Kamer een zeker percentage mastodonten bevond? Mensen die niet meer de behoefte hebben om voor de gretige media en hun achterban zo vaak mogelijk te scoren. Die niet elke spitsvondige en originele gedachte onmiddellijk de wereld in twitteren. Die weten dat er een tijd is om te zwijgen en een tijd om te spreken en die, wanneer ze spreken, levenservaring, zelfkritiek en relativeringsvermogen meebrengen. Dat zou het vertrouwen in de politiek best eens kunnen vergroten. Dit alles gezegd hebbend... er zijn in de wereldpolitiek momenteel een paar mastodonten waar ik liever vandaag dan morgen hartgrondig afscheid van zou willen nemen...