Nederland plat en gepolariseerd? Niet overal! Overpeinzingen op het Pieterpad (10)

‘Plat’ bedoel ik in eerste aanleg geheel letterlijk: veel mensen uit de Randstad hebben het idee dat Nederland een vlakke polder onder de zeespiegel is, waar je, als er geen hoogbouw in de weg stond, eindeloos ver weg zou kunnen kijken. Intussen vanuit Pieterburen opgerukt naar de provincie Limburg ben ik al heel lang genezen van het idee dat Nederland plat als een pannenkoek is. Mijn kuiten vertellen een heel ander verhaal! Maar Nederland is ook minder plat in overdrachtelijke zin. Mij verrassen, zeker in van oorsprong katholieke streken, de vele verwijzingen naar ‘het hogere’ in de vorm van beeldjes, veldkruizen, kapelletjes, tot nadenken stemmende teksten op bankjes en muren, kunstwerken met een boodschap en nog veel meer. Hier en daar worden we onderweg verrast door kerkgebouwen en kapellen waarvan de deur uitnodigend openstaat, zonder dat er toezicht gehouden wordt, gewoon op basis van goed vertrouwen.

Nederland gepolariseerd? Helaas, ik kan het niet ontkennen. Maar op het Pieterpad merk je er weinig van. Zowel medewandelaars als andere voorbijgangers groeten vriendelijk. Regelmatig houden we halt voor een praatje met mensen die precies de andere kant uitgaan, of die van achter de heg in hun tuin ons aanspreken en vragen hoever we nog moeten. De mevrouw in de snackbar in Afferden gaat tegen me in als ik op militante toon verkondig dat we ons bakje patat wel lopend zullen opeten en dringt er, solidair met haar seksegenote, vriendelijk doch dringend op aan dat ik het mijn echtgenote gun om dat rustig op het terrasje te doen. (Uiteraard geef ik toe!) Ook de ontvangst bij overnachtingsadressen is steevast hartelijk en de verzorging bovengemiddeld goed.

En ditmaal aparte eervolle vermelding voor de vrijwilligers van buurtbussen. Logistiek is het lopen van het Pieterpad een hele onderneming, waar het gaat om het oppikken van een etappe of het weer thuis komen na het lopen ervan. Daar moet openbaar vervoer aan te pas komen en in veel dorpen bestaat dat uit buurtbus of belbus of hoe dat mag heten. Dankzij de vrijwillige chauffeurs functioneert dit systeem prima en zijn wij altijd weer gekomen waar we wezen moesten. Kortom, wij zijn het Pieterpad nog lang niet beu en verheugen ons alweer op de volgende etappes zuidwaarts. Maastricht, we komen eraan!