SNEEUW!!! Misschien wel een zegen?

Nooit gedacht dat we het ooit nog zouden meemaken. Nederland onder een witte deken! Mooi, adembenemend mooi, vooral ’s morgens als alles nog ongerept is. Het lijkt of de hele wereld zachter, liever, stiller is geworden. Dat lieve is trouwens niet alleen maar inbeelding. Opvallend veel mensen blijken bereid tot hulp als iemand onderweg het ongeluk heeft, zich met slippende banden in te graven in de sneeuwlaag en niet meer voor- of achteruit kan. Buren schrapen en vegen niet alleen hun eigen stoepje, maar ook dat voor de belendende percelen sneeuwvrij. Kinderen krijgen royale aandacht voor hun sneeuwpoppen. En bij de buurvrouw die slecht ter been is, staat al snel een buurtgenoot om te vragen of er nog boodschappen nodig zijn. Kortom, sneeuw helpt mee aan saamhorigheid en lijkt welhaast een wake up call om meer samen te leven, Net als in warme landen een bui regen vanouds als een goddelijke zegen werd beschouwd, moeten we de sneeuw misschien maar begroeten als een zegen, ondanks alle ongemakken die het ook oplevert. En ja, ik ben realist, het moet niet te lang duren, want dan gaat ergernis over alle ongemak ook weer z’n tol eisen, net als na de eerste coronaquarantaine. Maar toch. Even hebben we de ervaring mogen delen dat het ook anders kan!