Adieu Dokter Derwig … En bestaan zulke dokters nog?
- Henk Fonteyn

- 1 dag geleden
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 4 uur geleden
Recent is in mijn woonplaats Culemborg voormalig huisarts Ad Derwig overleden. De wekelijkse huis-aan-huiskrant ‘Het Kontakt’ wijdde een uitgebreid artikel aan zijn nagedachtenis en liet daarbij ook voormalige patiënten aan het woord. Ook op Facebook werd zijn overlijden gemeld en er volgden onmiddellijk vele tientallen reacties. Wat mij opviel was de toon van zowel het in memoriam als de vele reacties. Een korte bloemlezing: ‘Zulke dokters bestaan tegenwoordig niet meer. Een dokter die nog tijd voor je nam. Altijd een luisterend oor. Hij kwam nog op huisbezoek. Superdokter. Voor kleine kinderen was hij heel erg leuk. Een huisarts waar je moest wachten, maar wel gezien werd.’ Woorden als lief, meelevend, luisterend, en de typering ‘iemand die tijd voor je nam’ komen het meest terug. Ik heb tot nog toe in mijn leven niet heel veel ervaring met huisartsen opgedaan, maar in mijn naïviteit zou ik denken dat genoemde eigenschappen voor elke huisarts kenmerkend zijn. Ik hoor echter in de meeste reacties de ondertoon van ‘zo heb je ze tegenwoordig niet meer!’ En eerlijk gezegd: die geluiden vang ik onderweg in mijn eigen werk ook steeds meer op. Waar is de ouderwetse huisarts gebleven? Iemand die zichtbaar en aanspreekbaar was, ook als de klok al vijf uur had geslagen. Iemand die niet alleen het medisch dossier van zijn patiënt digitaal paraat had, maar wist uit wat voor familie iemand afkomstig was, die iets wist van de levensbeschouwelijke achtergrond, de sociale gelaagdheid, kenmerkende familietrekken of tradities. Ik geef toe: zo’n ouderwetse huisdokter was vermoedelijk nooit ‘klaar’, zomin als ik dat als pastor ooit ben. Maar anderzijds: door te investeren in relaties – met behoud van professionele afstand – win je zonder enige twijfel heel veel goodwill. Wie weet hoeveel onnodige stress dat scheelt, bij arts en patiënt, en hoeveel arbeidsvreugde het oplevert voor een huisdokter die dit zware beroep toch vooral gekozen zal hebben omdat hij of zij een mensenmens is. Als het imago van de hedendaagse huisarts blijkbaar zozeer afwijkt van wat over Ad Derwig wordt gezegd en geschreven, denk ik dat het voor deze beroepsgroep hoog tijd wordt om het imago te verbeteren en kritisch te kijken of er in de drang naar efficiency niet teveel gesneuveld is!





Opmerkingen