Dominees gaan weer rode lijn trekken. Of niet

Hoezeer ik me ook betrokken voel bij het Palestijnse volk en hun uitzichtloze situatie, (en ik meen dat ik na twee termijnen voor EAPPI en driemaal een termijn als vrijwilliger bij de Tent of Nations wel enig recht van spreken heb), ik ga op 20 maart geen rode lijn trekken voor het gebouw van het landelijk dienstencentrum van de PKN. Ik vind het lastig om dat te zeggen, want ik lijk daarmee de inzet van veel collega’s die dat wel van plan zijn, te miskennen of af te keuren. En dat wil ik niet. Maar zelf breng ik het niet op. Ik heb de kritische reactie van Munther Isaac na het bezoek van Kees van Ekris en Wilma Wolswinkel natuurlijk ook gelezen en wanneer ik dat lees, word ik meegesleept in zijn betoog en kan ik alleen maar instemming voelen. Maar als ik vervolgens lees met hoeveel zorgvuldigheid Van Ekris probeert om in ‘de’ PKN, - een vergaarbak van modaliteiten die als het om omgang met de Bijbel en daaraan verbonden ethische en politieke visies onderling soms verder van elkaar verwijderd zijn dan de maan van de aarde – in gesprek te blijven met al die modaliteiten, dan denk ik dat ik niet helpend bezig ben als ik van hem of van ‘de’ PKN iets eis wat ‘de’ (en ja, ik zet dat ‘de’ bewust steeds tussen aanhalingstekens) PKN niet kan geven. Het zou tot nog een nieuwe oorlog leiden, bij de vele die er al woeden. Niet met drones en kruisraketten, maar met woorden. Er vallen niet direct doden van, maar er worden wel wonden geslagen. Tussen kerkleden onderling en tussen kerk en synagoge. ‘De’ PKN is een organisatie die een heleboel kikkers in een kruiwagen herbergt. Het lijkt moedig om daarbij een groot deel van de behoudende achterban – die naar mijn persoonlijke overtuiging ten onrechte meent, zeer eenzijdig pro Israël te moeten (s)preken – tegen de haren in te strijken. Maar ik denk dat het vooral tot nog meer onwil en onbegrip zou leiden en op termijn misschien wel tot een kerkscheuring. Wie heeft dan iets gewonnen? Als predikant iets links van het brede midden ervaar ik met grote regelmaat spanning tussen mij en gemeenteleden die een andere opvatting over dit heikele onderwerp hebben. Moet ik zeggen: je slikt dit of je hoepelt maar op naar een gereformeerde bond of evangelische gemeente? Of moet ik proberen in gesprek te blijven? Ik besef dat ik me met dit standpunt lijk af te zetten tegen m’n gewaardeerde collega’s die straks wel in rood gekleed naar Utrecht reizen. Ik ken hun argumenten en er zijn momenten dat ik me erdoor kan laten overtuigen, zeker nadat ik weer eens een filmpje heb gezien waarop in Hebron een soldaat van de IDF een Palestijnse jongen van zijn fiets trapt. Maar toch… ik ben er volgende week niet bij. En ja, ook dat voelt ongemakkelijk.