PHPD – mijmeringen bij het klimmen der jaren

Het was een van mijn seniore familieleden die me de term bijbracht: PHPD. Staat voor: Pijntje Hier, Pijntje Daar. Hij, destijds net tachtig geworden, bracht het met de nodige ironie en zelfspot. Ik, toen nog geen zeventig, hoorde het aan, moest lachen, maar betrok het nog niet echt op mezelf. Intussen ben ik enkele jaren verder en moet ik erkennen dat PHPD tegen wil en dank een regelmatig onderwerp van gesprek is. Zozeer, dat we onder vrienden en familie wel eens roepen, dat we er de eerste tien minuten aan vuilmaken en daarna klaar! Pijntje Hier, Pijntje Daar. Een onwillige knie, een ingroeiende teennagel, gewrichten die regelmatig protesteren, oren die niet meer willen horen, enfin vult u zelf maar aan. ‘Broeder Ezel’, zoals de Heilige Frans zijn lichaam placht aan te duiden, is bij het ouder worden niet altijd meer dat gewillige lastdier dat alles aan kan.

Even tot hier! De tien minuten zijn om. Valt er ook nog iets positiefs te melden? Zeker wel! Ik leer bij het ouder worden – en vele anderen bevestigen dat uit eigen ervaring – waar je als jonger mens een dure cursus mindfulness voor volgt: om meer met aandacht in het hier en nu te leven en minder streng over mezelf (en de meeste anderen, er blijven excepties) te oordelen. Ook ervaar ik minder prestatiedwang en minder behoefte om te pleasen of door iedereen aardig gevonden te worden. Dat is allemaal winst die wel een beetje PHPD waard is.