Telemarketing voor goede doelen? Het schiet bij mij het (goede) doel voorbij!

Welaan, laten we het voor de verandering eens over klein leed hebben. Mijn doorgaans stralende humeur kan ineens bedorven worden door een telefoontje dat begint met “spreek ik met de heer Fonteijn?” (iets wat ik bij het opnemen al gezegd had). En dan na mijn met beginnende korzeligheid gegeven bevestiging de standaardreactie: “o meneer Fonteijn, wat fijn dat ik u tref, schikt het/komt het uit als…?” Op dat moment weet ik al lang wat het vervolg zal zijn, alleen nog niet welke organisatie ditmaal aan het woord is. Even terzijde: ik snap natuurlijk dat aan de andere kant van de lijn een hardwerkende student zit die dit bijbaantje hard nodig heeft om de kamerhuur te kunnen betalen. Hoe dan ook: Greenpeace, het Rode Kruis, Tear Fund, World Vision, Wakker Dier etc. Ik heb ze allemaal al aan de lijn gehad. Hoe ze aan mijn gegevens komen? Heel simpel, het zijn allemaal organisaties waar ik regelmatig of incidenteel een gift aan doe toekomen. Ik realiseer me dat het druppels op een gloeiende plaat zijn, maar ik probeer aan de veelheid van te lenigen nood mijn steentje bij te dragen. Wat ik van geen van deze organisaties vervolgens wens te ontvangen zijn cadeautjes in de vorm van pennen, wenskaarten of sleutelhangers. Maar ik wens ook geen telefoontjes waarin ik langs een voorgeprogrammeerd vraag -en antwoordformat word geleid naar de belofte dat ik maandelijks meer ga geven. Sterker nog, dit geleur roept bij mij de neiging wakker om mijn donaties aan de desbetreffende organisatie tot nul te reduceren. En ik zou niet verrast zijn als dat de reactie is van veel mensen die – in de mening dat ze iets goeds doen – eigenlijk de boodschap krijgen dat ze te weinig doen. Ik snap dat pr nodig is en dat er actief aan fondswerving gedaan moet worden, maar mijn dringende advies is: doe dat dan onder mensen die nog niet in het adressenbestand voorkomen!